Pedagogiczna kultura przestrzenna między Wschodem i Zachodem

PEDAGOGICZNA KULTURA PRZESTRZENNA MIĘDZY WSCHODEM I ZACHODEM W fascynującym świecie edukacji, gdzie przestrzeń staje się aktywnym uczestnikiem procesu uczenia się, Maria Mendel i Justyna Pilarska zapraszają nas do głębokiej refleksji nad pedagogiką, która zaczyna się od miejsca. W obliczu wyzwań współczesności, takich jak kryzys klimatyczny i potrzeba nowego spojrzenia na świat, autorki proponują koncepcję, która akcentuje wspólnotę ludzi i nie-ludzi, ukazując, jak miasta, ogrody, rzeki i domy mogą współtworzyć proces edukacyjny, stając się źródłem inspiracji, działania i wspólnoty. • Inspiracja filozofią Wschodu i Zachodu: Czerpanie z bogactwa myśli Franois Julliena i estetyki japońskiej. • Pedagogiczna kultura przestrzenna: Koncepcja myślenia czułego, regeneratywnego i otwartego na nowe perspektywy. • Edukacja w antropocenie: Przewodnik po edukacji, która nie boi się efemeryczności i niepewności. • Przestrzeń jako punkt wyjścia: Rozumienie przestrzeni jako wspólnej dla ludzi, zwierząt, roślin i rzeczy. • Tworzenie sensownych praktyk edukacyjnych: Budowanie eko-wspólnotowych relacji opartych na przestrzeni. • Interkulturowa perspektywa: Eliminacja orientalizmu i egzotyzacji w procesie edukacyjnym. Książka "Pedagogiczna Kultura Przestrzenna Między Wschodem i Zachodem" to zaproszenie do odkrywania potencjału miejsca jako źródła wiedzy, relacji i zmiany. Autorki, Maria Mendel i Justyna Pilarska, proponują nowatorskie podejście do edukacji, które uwzględnia przestrzeń jako aktywny element procesu uczenia się. Inspirując się filozofią Franois Julliena, estetyką japońską oraz myślą Wschodu i Zachodu, autorki tworzą koncepcję pedagogicznej kultury przestrzennej, która jest czuła, regeneratywna i otwarta na "szczeliny" między tym, co znane i nieznane. Współczesność stawia przed nami bezprecedensowe wyzwania, takie jak katastrofa ekologiczna, napięcia społeczne i kulturowe, które splatają się w globalny polikryzys. W odpowiedzi na te wyzwania, autorki proponują przekraczanie antropocentrycznych ram w pedagogice, czerpiąc z filozofii Wschodu i Zachodu. Koncepcja pedagogicznej kultury przestrzennej staje się fundamentem bardziej symbiotycznego i współzależnego świata, w którym edukacja nie ogranicza się jedynie do człowieka, lecz obejmuje również więcej-niż-ludzki świat. Książka ta jest skierowana do nauczycieli, edukatorów, urbanistów oraz wszystkich tych, którzy pragną dostrzec potencjał miejsca jako źródła wiedzy, relacji i zmiany. Przedstawione w niej sposoby myślenia o przestrzeni mogą stać się punktem wyjścia do wprowadzenia zmian i głębszego namysłu nad tym, jak się uczymy i żyjemy w swojej codzienności. To lektura, która inspiruje do troski o własną wyobraźnię pedagogiczną, pozwalając na nowe sposoby problematyzowania edukacji i tworzenia bardziej sensownych praktyk edukacyjnych i eko-wspólnotowych relacji. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego prezentuje tę publikację jako istotny wkład w rozwój pedagogiki i edukacji, oferując czytelnikom narzędzia do zrozumienia i kształtowania przestrzeni edukacyjnej w sposób bardziej świadomy i odpowiedzialny. Książka ta stanowi zaproszenie do refleksji nad rolą przestrzeni w procesie uczenia się i tworzenia wspólnoty, a także do poszukiwania nowych sposobów myślenia o edukacji w kontekście globalnych wyzwań i zmian. CARUNO-2025-12-20-13:25:33 cu